و از اينجا به بعد ، نفس كُشى سالك پيش مىآيد و به جايى مىرسد كه وقتى عاشق خداوند شد ، بابت اين عشق ، نفس امّارهء خود را مىكشد و چنين انسانى خدايى مىشود و به كمك و لطف خودِ خداوند تبارك و تعالى ، كليهء صفات رذيله را در وجود خود نابود مىكند . پاداش اين نابودى صفات رذيله ، به دست آوردن خود خدا است . يعنى رسيدن به مقام لقاء الله و مقام فناء . همچنين خداى مهربان به قاعدهء لطفى كه نسبت به بندگانش دارد ، مكرراً در كمين صيد بندگان خودش مىباشد و حتّى اشتياق او نسبت به صعود انسان بيش از خود او بوده و همواره منتظر حركت و در راه افتادن ماست . در دعاى شريف افتتاح مىخوانيم : « فَلَمْ أَرَ مَوْلًى كَرِيماً أَصْبَرَ عَلَي عَبْدٍ لَئِيمٍ مِنْكَ عَلَيَّ يَا رَب » « 1 » اى پروردگار من ، هيچ مولاى كريمى را صبورتر از تو ، بر بندهء لئيمى چون خود نيافتم . يكى از الطاف بسيار بزرگى كه خداوند متعال نسبت به بندگان دارد و به آن توجّه نمىشود ، اين است كه همهء رياضت‌هاى دينى ، سختىها و مشقّت‌ها ، مصائب و بلاها و امتحان‌هائى كه از جانب پروردگار جهانيان بر بندگان نازل مىشود ، به جهت هموار نمودن اين مسير پر سنگلاخ و نزديك نمودن مسافت آن مىباشد . و گرنه خداوندى كه از هفتاد پدر و مادر مهربان ، به بندگان مهربان‌تر و نزديك‌تر است ، كى مىتواند راضى شود كه بنده‌اش در معرض برخى امتحان‌ها واقع شود و يا در انجام فرايض دينى متحمّل بعضى سختىها گردد . اگر هم موانع و مشكلاتى در زندگى يا در مسير سير و سلوك براى كسى پديد آيد ، يارى خداوند و كمك رسانى او ، مددكار خواهد بود . وَ كانَ حَقًّا عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنينَ « 2 »

--> ( 1 ) . تهذيب الأحكام ، ج 3 ، ص 108 ( 2 ) . الروم / 47